De huidige sneeuwregel (artikel 2 § 4 van het JVB) moet gewijzigd worden in:

“Het is verboden:
1° bij sneeuw in het open veld te jagen welke ook de hoeveelheid sneeuw is die de grond bedekt, behoudens :

a) in de bossen, duinen, grienden, bremvlakten en houtkanten;
b) tot 100 m rond de bossen, duinen, grienden, bremvlakten en houtkanten;
c) voor de jacht op waterwild op of onmiddellijk langsheen moerassen,waterplassen en waterlopen.”

Deze formulering heeft in Vlaanderen tientallen jaren voor een vlotte toepassing in de realiteit gezorgd. Andere Europese landen kennen helemaal geen jachtverbod bij sneeuw, daar kunnen we dus niet te rade gaan voor advies.

Hubertus Vereniging Vlaanderen vraagt u in naam van haar leden, WBE’s en jagers met aandrang deze bijzonder onduidelijke sneeuwregel aan te passen samen met de andere wijzigingen van het Jachtvoorwaardenbesluit. Nu doet de kans zich voor om eindelijk na 8 jaar duidelijkheid te scheppen.

Sta ons toe belangrijke argumentatie op een rijtje te zetten:

- Spoorzoeken bij sneeuw is een jachttechniek die misschien nog tot kort na WO II gekend was en toegepast werd door enkele individuele jagers. Vandaag echter is deze techniek al ruim twee generaties door jagers niet meer toegepast, zelfs is deze jachttechniek niet eens meer gekend.

- Buiten het feit dat deze techniek gewoon niet meer gekend is door jagers, wordt hij ook sociaal al decennia lang niet meer geaccepteerd door de jachtgemeenschap. Bovendien, eens sneeuwval een etmaal op de bodem ligt, is het door de aanwezigheid van ontelbare sporen gewoon onmogelijk nog één bepaald spoor te volgen en een dier op die manier te vinden.

- De manier waarop er vandaag in Vlaanderen (en gans Europa) gejaagd wordt, is sinds enkele generaties compleet veranderd. Jagers zijn wildbeheerders geworden waarbij niet meer het bemachtigen van wild voorop staat, maar wel het opstellen en behalen van wildbeheer- en afschotplannen.

- In een wildbeheerplan staan duidelijke doelstellingen vooropgesteld die bereikt moeten worden. Die doelstellingen zijn gebaseerd op veelvuldige voorjaars- en najaarstellingen en op veelvuldige observatie. De afschotplannen leggen aantallen vast die gedurende het jachtseizoen bereikt moeten worden voor een adequaat wildbeheer. Sneeuw mag daar geen beletsel voor zijn, evenmin is dit een beletsel in de andere Europese lidstaten. Wat is er dan zo speciaal aan Vlaanderen?

- Het is niet omdat er wat sneeuw gevallen is dat wilde dieren het per definitie moeilijk krijgen of hebben. Onze wilde fauna is meer dan voldoende gewapend om die winterprikjes te doorstaan. Ons Vlaams wild is daarin niet anders dan diezelfde soorten in alle andere Europese landen. Trouwens jagers zorgen er zelf voor dat het wild in goede conditie de winter kan doorkomen door het aanleggen van fauna-akkers, zaadakkers, akkerranden, houtkanten, voederplaatsen etc.

- Welke soorten kunnen het dan wel moeilijk krijgen bij langdurige winter/vorsttoestanden? In de eerste plaats waterwild. Maar waterwild is goed beschermd in Art. 14 van het Jachtvoorwaardenbesluit en bij een wijziging van de sneeuwregel blijft Art. 14 intact.

- Bovendien blijft een tweede beperking intact door het tweede lid van Art. 2 § 4 te behouden zoals het is: “Bij zeer harde of langdurige vorst schorst de minister tijdelijk de jacht na overleg met het bureau van de Vlaamse Hoge Jachtraad.”

- De ernst van een ‘koudegolf’ of ‘extreme wintertoestand’ is en blijft moeilijk meetbaar. Alleszins is het een subjectief gegeven dat voor veel diverse interpretaties vatbaar is.

- Een jager draagt zelf de wettelijke verantwoordelijkheid over zijn wildstand. Wenst hij zijn afschotplannen consequent te behalen, dan moet dat ook bij sneeuw mogelijk zijn. Sneeuwval mag een adequaat wildbeheer niet in de weg staan.

- De hedendaagse jager overweegt en plant zijn jachtdagen heel consequent, in functie van de wildstand, in functie van de omstandigheden in zijn jachtveld (oogstactiviteiten, aanwezigheid van recreanten etc.) en in functie van de agenda van zijn medejagers. Jagen is een erg sociaal gebeuren dat bijna altijd in groep wordt beoefend. De jachtagenda van een jachtgroep wordt dan ook al maanden voor de aanvang van het jachtseizoen gepland en kan niet zomaar gewijzigd worden.

- De hoofdbrok van een jachtseizoen is slechts tien weekends lang. Jagers dienen net als iedereen in de week te werken en schuiven met geplande jachtdagen binnen die 10 weekends per jaar is dan ook heel moeilijk.
 

- De huidige sneeuwregel is ontstaan uit een politieke discussie en beslissing waaruit alle zin voor realiteit compleet verdwenen is. De Vlaamse jachtgemeenschap ervaart de huidige sneeuwregel als heel erg betuttelend, om niet te zeggen regelrecht kleinerend voor jagers die dagdagelijks consequent met wildbeheer bezig zijn.

- Bij sneeuw wordt de dreiging en de kans dat wildschade optreedt veel groter. Soorten als konijn, haas, ree, everzwijn, duif, gans en eend kunnen door sneeuw plots hun voedselgedrag veranderen en veel meer op teelten, gewassen, aanplantingen en plantages foerageren. Bestrijding bij sneeuw is wettelijk toegelaten maar inherent aan bestrijding is dat er eerst schade zichtbaar moet zijn. Met andere woorden: proactief jagen om schade te voorkomen is wettelijk niet mogelijk bij sneeuw. De huidige sneeuwregel werkt dus wildschade in de hand.

- Tegenstanders van jacht gebruiken wel eens het argument dat jacht ‘verstorend’ zou werken en bij winterse omstandigheden voor aantasting van de vetreserves zou zorgen. Niet allen valt dit niet of moeilijk aan te tonen, wat dan te denken van duizenden winterrecreanten die bij sneeuw en vriesweer massaal de Vlaamse natuur in trekken?